เทว

ภาษาไทย

ยืมมาจากสันสกฤต देव (เทว) หรือ บาลี เทว

การแบ่งพยางค์		[เสียงสมาส] เท-วะ-
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	tee-wá-
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	the-wa-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/tʰeː˧.wa˦˥./

ยืมมาจากบาลี เทฺว

การแบ่งพยางค์		[เสียงสมาส] ทะ-เว-
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	tá-wee-
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	tha-we-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/tʰa˦˥.weː˧./

เทว

เขียนด้วยอักษรอื่น

แม่แบบ:sa-root สืบทอดจากสันสกฤต देव (เทว, “เทวดา, เทพเจ้า”)

เทว ช. (เพศหญิง เทวี)

ตารางการผันรูปของ "เทว" (เพศชาย)

การก \ พจน์	เอกพจน์	พหูพจน์
กรรตุการก (ปฐมา)	เทโว	เทวา
กรรมการก (ทุติยา)	เทวํ	เทเว
กรณการก (ตติยา)	เทเวน	เทเวหิ หรือ เทเวภิ
สัมปทานการก (จตุตถี)	เทวสฺส หรือ เทวาย หรือ เทวตฺถํ	เทวานํ
อปาทานการก (ปัญจมี)	เทวสฺมา หรือ เทวมฺหา หรือ เทวา	เทเวหิ หรือ เทเวภิ
สัมพันธการก (ฉัฏฐี)	เทวสฺส	เทวานํ
อธิกรณการก (สัตตมี)	เทวสฺมิํ หรือ เทวมฺหิ หรือ เทเว	เทเวสุ
สัมโพธนการก (อาลปนะ)	เทว	เทวา

Pali Text Society (1921–1925), “เทว”, in Pali-English Dictionary‎, London: Chipstead