เทวดา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

ยืมมาจากภาษาสันสกฤต देवता (เทวตา), ภาษาบาลี เทวตา

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เท-วะ-ดา
สัทอักษรสากล /tʰeː˧.wa˦˥.daː˧/

คำนาม[แก้]

เทวดา (คำลักษณนาม ตน หรือ องค์)

  1. พวกชาวสวรรค์ที่มีตาทิพย์ หูทิพย์ และกินอาหารทิพย์
    ในนรกมียมบาล ในสวรรค์มีเทวดา
    ท้องฟ้าไม่เป็นใจเลย เทวดาทำอะไรกันอยู่

คำแปลภาษาอื่น[แก้]