แตก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *p.reːkᴰ (แตก; ระเบิด); เทียบภาษาจีนเก่า (OC *proːwɢs, *poːwɢ, *proːwɢ, “ระเบิด”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແຕກ (แตก), ภาษาไทลื้อ ᦶᦎᧅ (แตก), ภาษาไทใหญ่ တႅၵ်ႇ (แต่ก), ภาษาอาหม 𑜄𑜢𑜀𑜫 (ติก์)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แตก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdtɛ̀ɛk
ราชบัณฑิตยสภาtaek
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tɛːk̚˨˩/

คำกริยา[แก้ไข]

แตก (คำอาการนาม การแตก)

  1. แยกออกจากส่วนรวม
    แก้วแตก
    ชามแตก
  2. ทำให้แยกออกจากส่วนรวม
    แตกสามัคคี
    แตกหมู่คณะ
  3. คุมหรือควบคุมไว้ไม่อยู่
    แตกฝูง
    ไฟธาตุแตก
    ใจแตก
    ตบะแตก
  4. ปะทุ
    ถ่านแตก
  5. ผลิ
    แตกกิ่งก้าน
    แตกใบอ่อน
    แตกหน่อ
  6. ไหลออกมาเอง
    เหงื่อแตก
    ฉี่แตก
    ขี้แตก
  7. มีรอยแยก, แยกออกเป็นรอย
    กำแพงแตก
    หน้าขนมแตก

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

แตก

  1. ที่อ่านหนังสือออกคล่อง
    อ่านหนังสือแตก

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

แตก

  1. ที่มีเสียงห้าวเมื่อเริ่มเป็นหนุ่ม
    เสียงแตก
    เสียงแตกหนุ่ม