ปราศรัย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต प्रश्रय (ปฺรศฺรย)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ปฺรา-ไส
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpraa-sǎi
ราชบัณฑิตยสภาpra-sai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/praː˧.saj˩˩˦/
คำพ้องเสียงปราสัย

คำนาม[แก้ไข]

ปราศรัย

  1. การพูดด้วยไมตรีจิต, การแสดงอัชฌาสัยในระหว่างผู้ใหญ่ต่อผู้น้อยหรือผู้ที่เสมอกัน
  2. คำปรารภ

คำกริยา[แก้ไข]

ปราศรัย (คำอาการนาม การปราศรัย)

  1. พูดด้วยไมตรีจิต, พูดแสดงอัชฌาสัยระหว่างผู้ใหญ่ต่อผู้น้อยหรือผู้ที่เสมอกัน
  2. ปรารภ