ภาว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต भाव (ภาว, ความมี, ความเป็น) หรือภาษาบาลี ภาว (ความมี, ความเป็น)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
พา-วะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpaa-wá-
ราชบัณฑิตยสภาpha-wa-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰaː˧.wa˦˥./

คำนาม[แก้ไข]

ภาว

  1. ความมี, ความเป็น, ความปรากฏ

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

ภาษาบาลี[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

ภู +‎

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ภาว ช.

  1. ภาพ, ความมี, ความเป็น

การผันคำ[แก้ไข]