ข้ามไปเนื้อหา

สหาย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

ปรากฏครั้งแรกในจารึกวัดศรีชุม ประมาณ ค.ศ. 1341-1367 (พ.ศ. 1884-1910); เป็นไปได้ว่ายืมมาจากภาษาเขมรกลาง សហាយ (สหาย), จากภาษาสันสกฤต सहाय (สหาย, เพื่อน; ผู้ติดตาม)

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์สะ-หาย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsà-hǎai
ราชบัณฑิตยสภาsa-hai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sa˨˩.haːj˩˩˦/(สัมผัส)

คำนาม

[แก้ไข]

สหาย

  1. เพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข
    มีสหายใกล้ชิดไม่กี่คน

ภาษาบาลี

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

สห +‎ อยฺ +‎

รูปแบบอื่น

[แก้ไข]

คำนาม

[แก้ไข]

สหาย ช.

  1. ผู้ติดตาม, ผู้ช่วย
  2. เพื่อน

การผันรูป

[แก้ไข]

คำพ้องความ

[แก้ไข]