ข้ามไปเนื้อหา

อธิปไตย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

ยืมมาจากภาษาบาลี อาธิปเตยฺย (ความเป็นใหญ่)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์
{เสียงพยัญชนะซ้ำ}
อะ-ทิ-ปะ-ไตอะ-ทิบ-ปะ-ไต
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงà-tí-bpà-dtaià-típ-bpà-dtai
ราชบัณฑิตยสภาa-thi-pa-taia-thip-pa-tai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔa˨˩.tʰi˦˥.pa˨˩.taj˧/(สัมผัส)/ʔa˨˩.tʰip̚˦˥.pa˨˩.taj˧/(สัมผัส)

คำนาม[แก้ไข]

อธิปไตย

  1. อำนาจสูงสุดของรัฐที่จะใช้บังคับบัญชาภายในอาณาเขตของตน

ดูเพิ่ม[แก้ไข]