อัศจรรย์

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต आश्चर्य (อาศฺจรฺย); เทียบภาษาบาลี อจฺฉริย

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์อัด-สะ-จัน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงàt-sà-jan
ราชบัณฑิตยสภาat-sa-chan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔat̚˨˩.sa˨˩.t͡ɕan˧/
ไฟล์เสียง

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

อัศจรรย์ (คำอาการนาม ความอัศจรรย์)

  1. แปลก, ประหลาด

คำนาม[แก้ไข]

อัศจรรย์

  1. (ศาสนาพุทธ) ปรากฏการณ์อันเนื่องแต่บุญญาภินิหารของพระโพธิสัตว์และพระพุทธเจ้า เช่นเมื่อพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้แสดงปฐมเทศนา ปลงอายุสังขาร และปรินิพพาน จะมีความหวั่นไหวปั่นป่วนของโลกธาตุบังเกิดขึ้น