อัน
ภาษาไทย
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʔalᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน อัน, ลาว ອັນ (อัน), คำเมือง ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), เขิน ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), ไทลื้อ ᦀᧃ (อัน), ไทดำ ꪮꪽ (อัน), ไทใหญ่ ဢၼ် (อัน), ไทใต้คง ᥟᥢ (อัน), อาหม 𑜒𑜃𑜫 (อน์), จ้วง aen
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | อัน | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | an |
| ราชบัณฑิตยสภา | an | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /ʔan˧/(สัมผัส) | |
| คำพ้องเสียง | อันต์ | |
คำนาม
[แก้ไข]อัน
คำลักษณนาม
[แก้ไข]อัน
คำสรรพนาม
[แก้ไข]อัน
คำกริยาวิเศษณ์
[แก้ไข]อัน
- อย่าง
- เป็นอันมาก
- เป็นอันดี
คำอนุภาค
[แก้ไข]อัน
ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /ʔan˧˧/
คำนาม
[แก้ไข]อัน
- รูปแบบอื่นของ ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน)
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/an
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีคำพ้องเสียง
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- คำลักษณนามภาษาไทย
- คำสรรพนามภาษาไทย
- คำกริยาวิเศษณ์ภาษาไทย
- คำอนุภาคภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมืองในอักษรไทย