อัน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔalᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ອັນ (อัน), ภาษาไทลื้อ ᦁᧃ (อ̱ัน), ภาษาไทใหญ่ ဢၼ် (อัน), ภาษาอาหม 𑜒𑜃𑜫 (อน์), ภาษาจ้วง aen

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ อัน
สัทอักษรสากล /ʔan˧/
คำพ้องเสียง อันต์

คำนาม[แก้]

อัน

  1. สิ่ง, ชิ้น
  2. ทะลาย
    อันหมาก
    อันมะพร้าว
  3. คำบอกลักษณะสิ่งของซึ่งโดยปรกติมีลักษณะแบนยาวหรือเป็นชิ้นเป็นแผ่นเป็นต้น

คำลักษณนาม[แก้]

อัน

  1. ลักษณนามเรียกสิ่งที่มีลักษณะเช่นนั้น
    ไม้อันหนึ่ง
    ไม้ 2 อัน
  2. เวลากำหนดสำหรับชนไก่พักหนึ่ง ๆ

คำสรรพนาม[แก้]

อัน

  1. คำใช้แทนนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า
    ความจริงอันปรากฏขึ้นมา

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

อัน

  1. อย่าง
    เป็นอันมาก
    เป็นอันดี

คำอนุภาค[แก้]

อัน

  1. ใช้เป็นคำนำหน้านามที่เป็นประธาน หรือใช้ขึ้นต้นข้อความต่าง ๆ, ใช้ว่า อันว่า ก็มี
    อันอายุความนั้น ถ้าไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้มีกำหนดสิบปี
    (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 ฉบับเก่า)