เอง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาเขมร ឯង (เอง)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เอง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงeeng
ราชบัณฑิตยสภาeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔeːŋ˧/

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

เอง

  1. คำเน้นแสดงว่าไม่ใช่ผู้อื่นหรือสิ่งอื่น
    ฉันเอง
    เป็นธรรมดาอยู่เอง
  2. ตามลำพัง, เฉพาะตน
    ไปกันเอง

คำอนุภาค[แก้ไข]

เอง

  1. แหละ, นี่แหละ, นั่นแหละ
    แค่นั้นเอง

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์
{เสียงสั้น}
เองเอ็ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงeengeng
ราชบัณฑิตยสภาengeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔeːŋ˧//ʔeŋ˧/

คำสรรพนาม[แก้ไข]

เอง

  1. (เลิกใช้) เอ็ง