ข้ามไปเนื้อหา

ฉวย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ฉวย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงchǔai
ราชบัณฑิตยสภาchuai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕʰua̯j˩˩˦/(สัมผัส)

คำกริยา[แก้ไข]

ฉวย (คำอาการนาม การฉวย)

  1. คว้า จับ หรือหยิบเอาโดยเร็ว

คำสืบทอด[แก้ไข]

  • ลาว: ສວຍ (สวย)

คำสันธาน[แก้ไข]

ฉวย

  1. ถ้า, แม้

ภาษาปักษ์ใต้[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ɟuəjᴮ⁴, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC dzrjoH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ช่วย, ภาษาคำเมือง ᨩ᩠ᩅ᩠᩵ᨿ (ชว่ย) หรือ ᨩᩬ᩠᩵ᨿ (ชอ่ย), ภาษาอีสาน ซอย, ภาษาลาว ຊ່ວຍ (ซ่วย) หรือ ຊ່ອຍ (ซ่อย), ภาษาไทลื้อ ᦋᦾᧈ (ช่อ̂ย), ภาษาไทดำ ꪋ꪿ꪮꪥ (จ่̱อย), ภาษาไทใหญ่ ၸွႆႈ (จ้อ̂ย), ภาษาไทใต้คง ᥓᥩᥭ (จอ̂ย), ภาษาพ่าเก ꩡွႝ (จอ̂ย์), ภาษาอาหม 𑜋𑜨𑜩 (ฉอ̂ย์) หรือ 𑜋𑜢𑜤𑜐𑜫 (ฉึญ์)

คำกริยา[แก้ไข]

ฉวย (คำอาการนาม ก่านฉวย)

  1. ช่วย

อ้างอิง[แก้ไข]

  • ฉวย” ใน Central Southern Thai Dictionary (Kaewkhao, Uthai และ Kiatboonyarit, Tawan: ประเทศไทย: US Peace Corps 1986), หน้าที่ 9