ตะกั่ว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากชื่อเมือง "ตะกั่วป่า" (ปัจจุบันคืออำเภอตะกั่วป่า) เพี้ยนมาจากชื่อ "ตะโกลา" ของอาณาจักรศรีวิชัย ซึ่งมาจากภาษาทมิฬ தக்கோலம் (ตกฺโกลมฺ)

ความหมายเดิมของตะกั่วคือดีบุก ซึ่งตะกั่วป่าเป็นเมืองที่ขุดพบแร่ดีบุกมาก

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ตะ-กั่ว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdtà-gùua
ราชบัณฑิตยสภาta-kua
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ta˨˩.kua̯˨˩/()

คำนาม[แก้ไข]

ตะกั่ว

  1. (โบราณ) แร่จำพวกโลหะ มีลักษณะอ่อน ละลายตัวง่าย มีหลายชนิดด้วยกัน ได้แก่ ตะกั่วเกรียบ คือ ตะกั่วกรอบ ตะกั่วนม คือ ตะกั่วอ่อน
  2. (โบราณ) ดีบุก
    ตะกั่วทุ่ง
    ตะกั่วป่า
  3. (ธาตุเคมี) ธาตุลำดับที่ 82 สัญลักษณ์ Pb โลหะสีขาวแกมน้ำเงิน ลักษณะเป็นของแข็งเนื้ออ่อน หลอมละลายที่ 327.4 องศาเซลเซียส ใช้ประโยชน์ผสมกับโลหะอื่นให้เป็นโลหะเจือ สารประกอบของตะกั่วใช้ในอุตสาหกรรมสีทา ตะกั่วและสารประกอบของตะกั่วเป็นพิษต่อร่างกาย

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]