สมาธิ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต समाधि (สมาธิ, ความตั้งมั่นแห่งจิต), จากภาษาบาลี สมาธิ (ความตั้งมั่นแห่งจิต)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สะ-มา-ทิส̄ะ-มา-ทิ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsà-maa-tísa-maa-tí
ราชบัณฑิตยสภาsa-ma-thisa-ma-thi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sa˨˩.maː˧.tʰiʔ˦˥/()/sa˧.maː˧.tʰiʔ˦˥/()

คำนาม[แก้ไข]

สมาธิ

  1. ความตั้งมั่นแห่งจิต
  2. (ศาสนาพุทธ, ศาสนาฮินดู) ความสำรวมใจให้แน่วแน่เพื่อให้จิตใจสงบหรือเพื่อให้เกิดปัญญาเห็นแจ้ง

คำประสม[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]