ใจ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *caɰᴬ², จากภาษาไทดั้งเดิม *cɤɰᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໃຈ (ใจ), ภาษาอีสาน ใจ, ภาษาคำเมือง ᨧᩲ (ใจ) หรือ ᨧᩱ (ไจ), ภาษาเขิน ᨧᩱ (ไจ), ภาษาไทลื้อ ᦺᦈ (ไจ), ภาษาไทดำ ꪻꪊ (ใจ), ภาษาไทขาว ꪻꪊ (ใจ), ภาษาไทใหญ่ ၸႂ် (ใจ), ภาษาไทใต้คง ᥓᥬ (ใจ), ภาษาพ่าเก ꩡၞ် (ใจ), ภาษาอาหม 𑜋𑜨𑜧 (ฉอ̂ว์); เทียบภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม *qaCay

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ไจ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงjai
ราชบัณฑิตยสภาchai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕaj˧/()
คำพ้องเสียงไจ

คำนาม[แก้ไข]

ใจ

  1. สิ่งที่ทำหน้าที่รู้ รู้สึก นึก และคิด (คำลักษณนาม ดวง)
    ใจก็คิดว่าอย่างนั้น
  2. หัวใจ (คำลักษณนาม ดวง)
    ใจเต้น
  3. ลมหายใจ
    กลั้นใจ
    อึดใจ
    หายใจ
  4. ความรู้สึกนึกคิด
    ใจคด
    ใจซื่อ
  5. จุดสำคัญของบางสิ่งบางอย่าง
    ใจมือ
  6. บริเวณที่ถือว่าเป็นจุดสำคัญของสถานที่
    ใจบ้านใจเมือง

คำประสม[แก้ไข]

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ใจ

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨧᩲ (ใจ)