สรรเสริญ
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ยืมมาจากเขมรเก่า សរសើរ (สรเสิร); เทียบเขมรเก่าสมัยก่อนพระนคร សិរ៑ (สิรฺ) ~ *សេរ៑ (*เสรฺ, “สรรเสริญ”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ສັນລະເສີນ (สันละเสีน); เทียบคำเมือง ᩈᩢ᩠ᨠᩈᩮᩥ᩠ᨬ (สักเสิญ)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | สัน-เสิน | สัน-ระ-เสิน | |
|---|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | sǎn-sə̌ən | sǎn-rá-sə̌ən |
| ราชบัณฑิตยสภา | san-soen | san-ra-soen | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /san˩˩˦.sɤːn˩˩˦/(สัมผัส) | /san˩˩˦.ra˦˥.sɤːn˩˩˦/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]สรรเสริญ (คำอาการนาม การสรรเสริญ หรือ ความสรรเสริญ)