เมื่อย
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *mɯəjᴮ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน เมื่อย, ลาว ເມື່ອຍ (เมื่อย), คำเมือง ᨾᩮᩬᩥ᩠᩵ᨿ (เมอิ่ย), ᨾᩮᩥ᩠᩵ᨿ (เมิ่ย), เขิน ᨾᩮᩨ᩠᩵ᨿ (เมื่ย), ไทลื้อ ᦵᦙᧀᧈ (เมิ่ย), ไทดำ ꪹꪣ꪿ꪥ (เม่ย), ไทขาว ꪝꪷꪥꫀ, ไทใหญ่ မူၺ်ႈ (มู้ญ), อาหม 𑜉𑜨𑜩 (มอ̂ย์), จ้วงแบบจั่วเจียง mweih
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | เมื่อย | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | mʉ̂ai |
| ราชบัณฑิตยสภา | mueai | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /mɯa̯j˥˩/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]เมื่อย (คำอาการนาม การเมื่อย หรือ ความเมื่อย)
ภาษาอีสาน
[แก้ไข]คำกริยา
[แก้ไข]เมื่อย (คำอาการนาม การเมื่อย หรือ ความเมื่อย)
หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɯa̯j
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำกริยาภาษาไทย
- คำอกรรมกริยาภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- คำหลักภาษาอีสาน
- คำกริยาภาษาอีสาน
- ศัพท์ภาษาอีสานที่มีรหัสอักษรซ้ำซ้อน
- คำอกรรมกริยาภาษาอีสาน