ข้ามไปเนื้อหา

เอ๋อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: เออ และ เอื้อ

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เอ๋อ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงə̌ə
ราชบัณฑิตยสภาoe
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔɤː˩˩˦/(สัมผัส)

คำกริยา[แก้ไข]

เอ๋อ (คำอาการนาม การเอ๋อ หรือ ความเอ๋อ)

  1. (ภาษาปาก, สแลง, ดูหมิ่น, ล่วงเกิน, ไม่ควรใช้) ปัญญาอ่อนเล็กน้อย, คิดช้า, สมองช้า[1]
    เด็กคนนี้ท่าทางเอ๋อ เพราะขาดไอโอดีน
  2. (ภาษาปาก, สแลง, ดูหมิ่น, ล่วงเกิน, ไม่ควรใช้) มีท่าทางเหมือนคนปัญญาอ่อน[1]
    พวกเขารุมว่า แต่เธอยังนั่งเอ๋ออยู่ได้
  3. (ภาษาปาก, สแลง, อาจ ล่วงเกิน, ไม่ควรใช้) ไม่อยู่ในสถานะหรือสภาพที่ถูกต้อง, ไม่ทำงานอย่างถูกต้อง
    โทรศัพท์เอ๋อ
    คอมเอ๋อ

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. 1.0 1.1 ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 179-180.