ตี

ภาษาไทย

คำกริยา

ตี

๑. เอามือหรือไม้เป็นต้นฟาดหรือเข่นลงไป เช่น ตีเด็ก ตีดาบ

๒. ตบเบา ๆ เช่น นอนตีพุง

๓. บุให้เข้ารูป เช่น ตีขัน ตีบาตร

๔. แผ่ให้แบน เช่น ตีทอง

๕. ทําให้เกิดเสียง เช่น ตีระฆัง

๖. กด, ประทับ เช่น ตีพิมพ์ ตีตรา

๗. ทําให้เข้ากัน เช่น ตีเกลียวเชือก ตีไข่

๘. กําหนด เช่น ตีราคา

๙. ทิ้งให้เห็น เช่น ตีไพ่

๑๐. ชักว่าวให้ไปในทิศทางที่ตนต้องการ เช่น ตีว่าวไปทางซ้าย ตีว่าวหนี ตีว่าวแยกกัน

คำนาม

ตี

๑. วิธีนับเวลาตามประเพณีในเวลากลางคืน หลังเที่ยงคืนตั้งแต่ ๑ นาฬิกา ถึง ๖ นาฬิกา เรียกว่า ตี ๑ ถึง ตี ๖ แต่ตี ๖ นิยมเรียกว่า ยํ่ารุ่ง