กระบวย

ภาษาไทย

รากศัพท์

เทียบจีนยุคกลาง 瓢 (MC bjiew, “กระบวยน้ำเต้า”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ບວຍ (บวย), ກະບວຍ (กะบวย), ไทลื้อ ᦢᦽ (โบย), ไทใหญ่ မူၺ် (มูญ) หรือ ဝူၺ် (วูญ), ไทใต้คง ᥛᥨᥭ (โมย), แสก โบ๋ย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กฺระ-บวย
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	grà-buai
	ราชบัณฑิตยสภา	kra-buai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kra˨˩.bua̯j˧/(สัมผัส)

คำนาม

กระบวย (คำลักษณนาม อัน)

1. ภาชนะสำหรับตักน้ำ เดิมทำด้วยกะลามะพร้าวมีด้ามถือ