ก้นบึ้ง

ภาษาไทย

รากศัพท์

ก้น + (บึ้ง, แผลงมาจาก บึง)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ก้น-บึ้ง
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gôn-bʉ̂ng
	ราชบัณฑิตยสภา	kon-bueng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kon˥˩.bɯŋ˥˩/(สัมผัส)

คำนาม

ก้นบึ้ง

1. ส่วนสุดของสิ่งที่ลึก, ส่วนใต้สุด
2. โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น

   ก้นบึ้งของหัวใจ