พง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ພົງ (พ็ง), ภาษาไทใหญ่ ပူင်း (ปู๊ง), ภาษาอาหม 𑜆𑜤𑜂𑜫 (ปุง์)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpong
ราชบัณฑิตยสภาphong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰoŋ˧/
คำพ้องเสียงพงศ์

คำนาม[แก้ไข]

พง

  1. ดงหญ้าหรือดงไม้ที่เป็นหมู่ ๆ หรือที่รก
    ป่าดงพงพี
    รกเป็นพง

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpong
ราชบัณฑิตยสภาphong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰoŋ˧/
คำพ้องเสียงพงศ์

คำนาม[แก้ไข]

พง

  1. แขม, ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Saccharum arundinaceum Retz.
  2. เลา, ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Saccharum spontaneum L.

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พอ-งอ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpɔɔ-ngɔɔ
ราชบัณฑิตยสภาpho-ngo
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰɔː˧.ŋɔː˧/

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

พง

  1. อักษรย่อของ พังงา