พุง
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]จากมอญ-เขมรดั้งเดิม *buŋ() ~ *buuŋʔ; ร่วมเชื้อสายกับเขมร ពុង (พุง), มอญ ဗုၚ် (พุง์), เวียดนาม bụng (บุ่ง), จ้วงแบบจั่วเจียง pungz
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | พุง | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | pung |
| ราชบัณฑิตยสภา | phung | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pʰuŋ˧/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]พุง