อิ่ม

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔiːmᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ອິ່ມ (อิ่ม) หรือ ອີ່ມ (อี่ม), ภาษาคำเมือง ᩋᩥ᩠᩵ᨾ (อิ่ม), ภาษาเขิน ᩋᩥ᩠᩵ᨾ (อิ่ม, อิ่ม; เบื่อ), ภาษาไทลื้อ ᦀᦲᧄᧈ (อี่ม), ภาษาไทใหญ่ ဢိမ်ႇ (อิ่ม, อิ่ม; เบื่อ; ขยะแขยง, รังเกียจ), ภาษาอาหม 𑜒𑜢𑜉𑜫 (อิม์), ภาษาจ้วง imq; เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC ʔiᴇmH)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์อิ่ม
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงìm
ราชบัณฑิตยสภาim
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔim˨˩/

คำกริยา[แก้ไข]

อิ่ม (คำอาการนาม การอิ่ม)

  1. เต็มแล้ว, พอแล้ว
  2. หายหิว, หายอยาก

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

อิ่ม (คำอาการนาม ความอิ่ม)

  1. เบิกบาน, แช่มชื่น
    หน้าอิ่ม