ดาย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ดาย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdaai
ราชบัณฑิตยสภาdai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/daːj˧/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɓlaːjᴬ

คำกริยา[แก้ไข]

ดาย (คำอาการนาม การดาย)

  1. ใช้มีดหรือจอบเป็นต้นถากต้นหญ้าเพื่อให้เตียน

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ดาย

  1. ดะไป, ตะลุย
    กินดาย
  2. เพิกเฉย, ไม่เอาใจใส่
    ดูดาย
  3. ทีเดียว, เท่านั้น
    เดียวดาย
    เปล่าดาย
    พู้นมาดาย
    (จารึกสยาม)
  4. ง่าย
    สะดวกดาย
  5. โดด, เดี่ยว, เลย, ถ่ายเดียว (มักใช้ในที่สุดประโยค)