เปิ่น

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาจีนกลาง 笨(เปิ้น)ที่แปลว่า โง่, โง่,เง่า,เซ่อ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วง baenz (ปัน)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
เปิ็่น
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpə̀n
ราชบัณฑิตยสภาpoen
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pɤn˨˩/()

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

เปิ่น (คำอาการนาม ความเปิ่น)

  1. (ภาษาปาก) แสดงกิริยาอาการหรือกระทำการใดผิดแปลกไปจากปรกติที่เป็นอยู่ในหมู่พวกหรือที่นิยมกันตามประเพณี
    แต่งตัวเปิ่น
    ทำท่าเปิ่น