กลาง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *klaːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກາງ (กาง), ภาษาไทลื้อ ᦂᦱᧂ (กาง), ภาษาไทใหญ่ ၵၢင် (กาง), ภาษาอาหม 𑜀𑜂𑜫 (กง์) หรือ 𑜀𑜝𑜂𑜫 (กฺลง์)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์กฺลาง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงglaang
ราชบัณฑิตยสภาklang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/klaːŋ˧/

คำนาม[แก้ไข]

กลาง

  1. ส่วนที่ไม่ค่อนไปข้างใดข้างหนึ่ง
  2. ที่รวม, ที่รวมกิจการงานที่มีสาขาย่อยออกไป
    สำนักงานกลาง
    ไปรษณีย์กลาง

คำบุพบท[แก้ไข]

กลาง

  1. ในที่หรือเวลาระหว่าง
    กลางป่า
    กลางฝน
    กลางทาง

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]