กลาง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *klaːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກາງ(กาง), ภาษาไทลื้อ ᦂᦱᧂ(กาง), ภาษาไทใหญ่ ၵၢင်(กาง), ภาษาอาหม 𑜀𑜂𑜫(กง์) หรือ 𑜀𑜝𑜂𑜫(กฺลง์)

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย กฺลาง
สัทอักษรสากล /klaːŋ˧/

คำนาม[แก้]

กลาง

  1. ส่วนที่ไม่ค่อนไปข้างใดข้างหนึ่ง
  2. ที่รวม, ที่รวมกิจการงานที่มีสาขาย่อยออกไป
    • สำนักงานกลาง
    • ไปรษณีย์กลาง

คำบุพบท[แก้]

กลาง

  1. ในที่หรือเวลาระหว่าง
    • กลางป่า
    • กลางฝน
    • กลางทาง

คำเกี่ยวข้อง[แก้]