ขันที

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

เป็นไปได้ว่ามาจากภาษาสันสกฤต खण्ड (ขณฺฑ, ตัด; ถาก; ผ่า; เฉือน) + -ई (-อี, ปัจจัยเพศหญิง; ผู้กระทำ)[1]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ขัน-ที
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǎn-tii
ราชบัณฑิตยสภาkhan-thi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰan˩˩˦.tʰiː˧/

คำนาม[แก้ไข]

ขันที (คำลักษณนาม คน)

  1. ชายที่ถูกตอน บางประเทศทางเอเชียสมัยโบราณใช้สำหรับควบคุมฝ่ายใน

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. จุฬารัตน์, จุฬิศพงศ์ (2018-04-25), chapter ขันทีแห่งกรุงศรีฯ: นักเทษ-นายกำนัล-ยูนุค ฯลฯ, in สโมสรศิลปวัฒนธรรม[1] (in ไทย), Bangkok: มติชน, retrieved 2018-08-08