คลุมเครือ

ภาษาไทย

รากศัพท์

คลุม +‎ เครือ

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		คฺลุม-เคฺรือ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	klum-krʉʉa
	ราชบัณฑิตยสภา	khlum-khruea
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰlum˧.kʰrɯa̯˧/(สัมผัส)

คำคุณศัพท์

คลุมเครือ (คำอาการนาม ความคลุมเครือ)

1. ลักษณะที่ก้ำกึ่งเอาแน่นอนทางใดทางหนึ่งไม่ได้

   อากาศคลุมเครือ

   อากาศที่จะมืดก็ไม่มืด จะสว่างก็ไม่สว่าง

   ไข้คลุมเครือ

   อาการไข้ที่จะหายก็ไม่หาย จะหนักก็ไม่หนัก

คำกริยาวิเศษณ์

คลุมเครือ (คำอาการนาม ความคลุมเครือ)

1. พูดไม่บ่งชัดไปทางใดให้จะแจ้ง เรียกว่า พูดคลุมเครือ