บ่ง
ไปยังการนำทาง
ไปยังการค้นหา
ภาษาไทย[แก้ไข]
รากศัพท์[แก้ไข]
สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ˀboŋᴮ¹; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨷᩫ᩠᩵ᨦ (บ็่ง), ภาษาลาว ບົ່ງ (บ็่ง), ภาษาไทลื้อ ᦷᦢᧂᧈ (โบ่ง), ภาษาไทใหญ่ မူင်ႇ (มู่ง) หรือ ဝူင်ႇ (วู่ง), ภาษาไทใต้คง ᥛᥩᥒᥱ (ม่อ̂ง) หรือ ᥛᥩᥢᥱ (ม่อ̂น), ภาษาจ้วงแบบหนง mboangq
การออกเสียง[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์ | บ่ง | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | bòng |
ราชบัณฑิตยสภา | bong | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /boŋ˨˩/(สัมผัส) |
คำกริยา[แก้ไข]
บ่ง (คำอาการนาม การบ่ง)