ปล่อย
หน้าตา
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]Inherited from ไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *plɔːjᴮ²; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨸᩖᩬ᩠᩵ᨿ (ปลอ่ย), เขิน ᨸᩭ᩵ (ปอย่), ลาว ປ່ອຍ (ป่อย), ไทลื้อ ᦔᦾᧈ (ป่อ̂ย), ไทดำ ꪜ꪿ꪮꪥ (ป่อย), ไทขาว ꪜꪮꪥꫀ, ไทใหญ่ ပွႆႇ (ป่อ̂ย), อาหม 𑜆𑜨𑜩 (ปอ̂ย์)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ {ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น} | ปฺล็่อย | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | bplɔ̀i |
| ราชบัณฑิตยสภา | ploi | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /plɔj˨˩/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]ปล่อย (คำอาการนาม การปล่อย)
- ทำให้ออกจากสิ่งที่ติดอยู่ ผูกอยู่ หรือข้องอยู่ เป็นต้น
- ปล่อยนักโทษ
- ปล่อยนก
- ยอมให้
- ปล่อยให้เข้ามา
- ละเลย
- ปล่อยให้บ้านรกรุงรัง
- ปล่อยให้น้ำล้น
- (ภาษาปาก, สแลง) ขาย
- ที่ที่ซื้อไว้ปล่อยไปแล้วราคา 5 ล้านบาท
ลูกคำ
[แก้ไข]หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɔj
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำกริยาภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาไทยที่เป็นภาษาปาก
- สแลงภาษาไทย