ปุโรหิต
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]จากเขมร បុរោហិត (บุโรหิต) หรือ បរោហិត (บโรหิต), จากสันสกฤต पुरोहित (ปุโรหิต) หรือบาลี ปุโรหิต; เทียบลาว ປະໂລຫິດ (ปะโลหิด), พม่า ပုရောဟိတ် (ปุเราหิต์), ไทใหญ่ ပရေႃးႁဵၵ်ႈ (ปร๊อ̂เห้ก)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | ปุ-โร-หิด | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | bpù-roo-hìt |
| ราชบัณฑิตยสภา | pu-ro-hit | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pu˨˩.roː˧.hit̚˨˩/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]ปุโรหิต
- พราหมณ์ประจำราชสำนัก มีหน้าที่ให้คำปรึกษาในทางขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณี และทำพลีกรรมบูชาในลัทธิพิธีศักดิ์สิทธิ์
- กษัตริย์นครนี้ มีปุโรหิตและโหรอยู่รอบข้างคอยปกป้อง คอยทำพิธี และคอยทำหนักให้เป็นเบา
- (ไบเบิล) ผู้ที่ดำเนินพิธีและหน้าที่ทางศาสนาในศาสนาที่ไม่ใช่ศาสนาคริสต์[1]
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]อ้างอิง
[แก้ไข]- ↑ Oxford University Press. (2023). Priest. In New Oxford American Dictionary.
ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /puʔ˨˦.loː˧˧.hit˨˦/
คำนาม
[แก้ไข]ปุโรหิต
- รูปแบบอื่นของ ᨷᩩᩁᩮᩣᩉᩥᨲ᩺ (บุเราหิต์)
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาเขมร
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาสันสกฤต
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาสันสกฤต
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาบาลี
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาบาลี
- สัมผัส:ภาษาไทย/it̚
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 3 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- th:ไบเบิล
- รายการที่มีกล่องคำแปล
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมืองในอักษรไทย