ฝาก
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰwaːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ฝาก, ลาว ຝາກ (ฝาก), คำเมือง ᨺᩣ᩠ᨠ (ฝาก), เขิน ᨺᩣ᩠ᨠ (ฝาก), ไทลื้อ ᦚᦱᧅ (ฝาก), ไทดำ ꪠꪱꪀ (ฝาก), ไทใหญ่ ၽၢၵ်ႇ (ผ่าก) หรือ ၾၢၵ်ႇ (ฝ่าก), อาหม 𑜇𑜞𑜀𑜫 (ผฺรก์), จ้วง fak, จ้วงแบบจั่วเจียง pak
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | ฝาก | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | fàak |
| ราชบัณฑิตยสภา | fak | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /faːk̚˨˩/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]ฝาก (คำอาการนาม การฝาก)
- (สกรรม) มอบให้ไว้เป็นต้นว่าเพื่อให้ช่วยดูแลคุ้มครองหรือพิทักษ์รักษา
- ฝากตัว
- ฝากบ้าน
- (สกรรม) ให้ปรากฏเป็นเกียรติ
- ฝากชื่อเสียง
- ฝากฝีมือ
- (สกรรม) ให้นำไปหรือให้ทำแทนตัว
- ฝากจดหมาย
- ฝากหน้าที่
ลูกคำ
[แก้ไข]ภาษาอีสาน
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰwaːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับไทย ฝาก, ลาว ຝາກ (ฝาก), คำเมือง ᨺᩣ᩠ᨠ (ฝาก), เขิน ᨺᩣ᩠ᨠ (ฝาก), ไทลื้อ ᦚᦱᧅ (ฝาก), ไทดำ ꪠꪱꪀ (ฝาก), ไทใหญ่ ၽၢၵ်ႇ (ผ่าก) หรือ ၾၢၵ်ႇ (ฝ่าก), อาหม 𑜇𑜞𑜀𑜫 (ผฺรก์), จ้วง fak, จ้วงแบบจั่วเจียง pak
การออกเสียง
[แก้ไข]- (ขอนแก่น) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /faːk˨˩/
- เทียบเสียงภาษาไทยโดยประมาณ: ฝากตํ่า-ตก (ประมาณ)
คำกริยา
[แก้ไข]ฝาก (คำอาการนาม การฝาก)