ฟืน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *wɯːlᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຟືນ (ฟืน), ภาษาไทใหญ่ ၽိုၼ်း (ผึ๊น) หรือ ၾိုၼ်း (ฝึ๊น), ภาษาอาหม 𑜇𑜤𑜃𑜫 (ผุน์)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ฟืน
สัทอักษรสากล /fɯːn˧/

คำนาม[แก้]

ฟืน

  1. ไม้สำหรับใช้เป็นเชื้อไฟ, ลักษณนามเรียกตามลักษณะ เช่น ดุ้น อัน ท่อน ชิ้น