ขิง
ภาษาไทย
[แก้ไข]
รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *χiːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ขิง, ลาว ຂີງ (ขีง), คำเมือง ᨡᩥ᩠ᨦ (ขิง), เขิน ᨡᩥ᩠ᨦ (ขิง), ไทลื้อ ᦃᦲᧂ (ฃีง), ไทดำ ꪄꪲꪉ (ฃิง), ไทใหญ่ ၶိင် (ขิง), ไทใต้คง ᥑᥤᥒᥴ (ฃี๋ง), อาหม 𑜁𑜢𑜂𑜫 (ขิง์), จ้วง hing, ging, จ้วงแบบจั่วเจียง king (ขิง); เทียบจีนยุคกลาง 薑 (MC kjang), ไหลดั้งเดิม *kʰɯːŋ
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | ขิง kʰ i ŋ | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | kǐng |
| ราชบัณฑิตยสภา | khing | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /kʰiŋ˩˩˦/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]ขิง (คำลักษณนาม หัว หรือ แง่ง)
- ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Zingiber officinale Roscoe ในวงศ์ Zingiberaceae เหง้ามีกลิ่น รสเผ็ด ใช้ประกอบอาหารและทำยาได้, ขิงแกลง หรือ ขิงแครง ก็เรียก
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Zingiber officinale Roscoe
|
หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/iŋ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- คำนามภาษาไทยที่ใช้คำลักษณนาม หัว
- คำนามภาษาไทยที่ใช้คำลักษณนาม แง่ง
- Entries using missing taxonomic name (species)
- รายการที่มีกล่องคำแปล
- หน้าที่มีคำแปลภาษากะเหรี่ยงโปเหนือ
- หน้าที่มีคำแปลภาษาตั่ย
- หน้าที่มีคำแปลภาษาปู้อี
- หน้าที่มีคำแปลภาษาไมยา