วรรณยุกต์

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

วรรณ +‎ ยุกต์

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์วัน-นะ-ยุก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงwan-ná-yúk
ราชบัณฑิตยสภาwan-na-yuk
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/wan˧.na˦˥.juk̚˦˥/

คำนาม[แก้ไข]

วรรณยุกต์ (คำลักษณนาม เสียง หรือ รูป หรือ ตัว)

  1. ระดับเสียงสูงต่ำที่ปรากฏในภาษาต่าง ๆ และทำให้คำมีความหมายแตกต่างกัน
  2. เครื่องหมายหรือตัวอักษรที่ใช้แสดงเสียงเช่นนั้น

การใช้[แก้ไข]

วรรณยุกต์ในภาษาไทย มี 5 เสียง คือ เสียงสามัญ เสียงเอก เสียงโท เสียงตรี เสียงจัตวา มีรูปเครื่องหมายบอกระดับของเสียงอยู่เบื้องบนอักษร 4 รูป คือ ◌่ (ไม้เอก) ◌้ (ไม้โท) ◌๊ (ไม้ตรี) ◌๋ (ไม้จัตวา) จากหลักการผันวรรณยุกต์ของไตรยางศ์ เสียงกับรูปอาจไม่ตรงกันก็ได้

คำพ้องความ[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]