สบาย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาบาลี สปฺปาย

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ สะ-บาย ส̄ะ-บาย
สัทอักษรสากล /sa˨˩.baːj˧/ /sa˧.baːj˧/

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

สบาย (คำอาการนาม ความสบาย)

  1. อยู่ดีกินดี
    เดี๋ยวนี้เขาสบายขึ้น ลูก ๆ ทำงานหมดแล้ว
  2. เป็นสุขกายสุขใจ, มักใช้เข้าคู่กับคำ สุข เป็น สุขสบาย
    เวลานี้เขาสบายแล้ว เพราะมีฐานะดีขึ้น ไม่มีวิตกกังวลใด ๆ
  3. สะดวก, มักใช้เข้าคู่กับคำ สะดวก เป็น สะดวกสบาย
    ทำตามสบายไม่ต้องเกรงใจ
    มีรถส่วนตัวสบายกว่าไปรถประจำทาง
  4. พอเหมาะพอดี
    เก้าอี้ตัวนี้นั่งสบาย
  5. ไม่ลำบากกาย
    เขาทำงานสบายขึ้น ไม่ต้องแบกหามเหมือนเมื่อก่อน
  6. ไม่เจ็บไม่ไข้
    เวลานี้เขาสบายดี ไม่ป่วยไข้
  7. มีความพอใจเมื่อได้สัมผัส
    สบายหู
    สบายตา
    สบายกาย