แง่

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แง่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงngɛ̂ɛ
ราชบัณฑิตยสภาngae
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ŋɛː˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ŋɛː˥˩;ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วงภาษาจ้วง ngez(ngez pyaek-แง่ผลัก-ยอดผัก)

คำนาม[แก้ไข]

แง่

  1. ส่วนที่เป็นเหลี่ยมเป็นสันเป็นมุมหรือส่วนที่ยื่นออกมา
    แง่หิน
    แง่โต๊ะ
  2. โดยปริยายหมายความว่า เหลี่ยม, ชั้นเชิง
    ชาวแพแผ่แง่ค้าขายของ
    (นิราศนรินทร์)
  3. นัย

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ŋɛː-ตัว อัน ชิ้น ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วง ngeq(ngeq ndaeng-แง่ดั้ง-อันจมุก-จมุก)

คำนาม[แก้ไข]

แง่

  1. (โบราณ) ตัว
    แต่งแง่
    (จารึกสยาม)
    มิแต่งแง่ให้แม่ชม มิหวีผมให้แม่เชย
    (ลิลิตพระลอ)