ผา
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *praːᴬ (“ภูเขาหิน”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨹᩣ (ผา), ภาษาลาว ຜາ (ผา), ภาษาไทลื้อ ᦕᦱ (ผา), ภาษาไทใหญ่ ၽႃ (ผา) (ในคำว่า မၢၵ်ႇၽႃ (ม่ากผา)), ภาษาไทใต้คง ᥚᥣᥴ (ผ๋า), ภาษาพ่าเก ၸႃ (ผา), ภาษาอาหม 𑜇𑜡 (ผา), 𑜇𑜨𑜠 (ผอ̂ะ), 𑜇𑜡𑜠 (ผาะ), 𑜇𑜨𑜡 (ผอ̂า), หรือ 𑜇𑜨𑜡𑜠 (ผอ̂าะ), ภาษาจ้วง bya
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ผา | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | pǎa |
ราชบัณฑิตยสภา | pha | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pʰaː˩˩˦/(สัมผัส) |
คำนาม
[แก้ไข]ผา
ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /pʰaː˨˦/
คำนาม
[แก้ไข]ผา
- อีกรูปหนึ่งของ ᨹᩣ (ผา)
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษาไทใหญ่/m
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษาอาหม/m
- สัมผัส:ภาษาไทย/aː
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมืองในอักษรไทย