ผ่า

ดูเพิ่ม: ผา และ ผ้า

ภาษาไทย

รากศัพท์

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *pʰaːᴮ¹, จากจีนยุคกลาง 破 (MC phaH); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨹ᩵ᩣ (ผ่า), ลาว ຜ່າ (ผ่า), ไทลื้อ ᦕᦱᧈ (ผ่า), ไทใหญ่ ၽႃႇ (ผ่า), ไทใต้คง ᥚᥣᥱ (ผ่า), พ่าเก ၸ︀ႃ (ผา), อาหม 𑜇𑜡 (ผา)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ผ่า
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	pàa
	ราชบัณฑิตยสภา	pha
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/pʰaː˨˩/(สัมผัส)

คำกริยา

ผ่า (คำอาการนาม การผ่า)

1. ทำให้แยกออกจากกันตามยาวด้วยมีดหรือขวานอย่างผ่าฟืน
2. โดยปริยายหมายถึง กิริยาที่ทำให้แยกออก

   ผ่าฝี

   ผ่าปากม้า

3. แหวกเข้าไป

   ผ่าเข้าไป

4. ฟาดฟันลงไป
5. (ภาษาปาก) ทำสิ่งที่ไม่น่าจะทำหรือในลักษณะที่ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น

   วิ่งผ่าเข้าไปกลางวง แทนที่จะเล่นกันอยู่ข้างล่าง

   ผ่าขึ้นไปอยู่บนยอดไม้

ภาษาปักษ์ใต้

คำกริยา

ผ่า (คำอาการนาม ก่านผ่า)

1. พา, นำ, เอาไป

   พาเตารีดมา

   เอาเตารีดมา

อ้างอิง

• “ผ่า” ใน Central Southern Thai Dictionary (Kaewkhao, Uthai และ Kiatboonyarit, Tawan: ประเทศไทย: US Peace Corps 1986), หน้าที่ 15