นั่ง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *naŋᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨶᩢ᩠᩵ᨦ (นั่ง), ภาษาลาว ນັ່ງ (นั่ง), ภาษาไทลื้อ ᦓᧂᧈ (นั่ง), ภาษาไทดำ ꪙꪰ꪿ꪉ (นั่ง), ภาษาไทใหญ่ ၼင်ႈ (นั้ง), ภาษาจ้วง naengh, ภาษาแสก หนั้ง

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ นั่ง
สัทอักษรสากล /naŋ˥˩/

คำกริยา[แก้]

นั่ง (คำอาการนาม การนั่ง)

  1. อาการที่หย่อนก้นให้ติดกับพื้นหรือที่รองเช่นเก้าอี้

ภาษาคำเมือง[แก้]

คำกริยา[แก้]

นั่ง

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨶᩢ᩠᩵ᨦ (นั่ง)