สัทธิวิหาริก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาบาลี สทฺธิํวิหาริก (ผู้อยู่วิหารพร้อมกัน) โดยมิได้ถอดนิคหิตเป็น ง

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สัด-ทิ-วิ-หา-ริก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsàt-tí-wí-hǎa-rík
ราชบัณฑิตยสภาsat-thi-wi-ha-rik
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sat̚˨˩.tʰi˦˥.wi˦˥.haː˩˩˦.rik̚˦˥/

คำนาม[แก้ไข]

สัทธิวิหาริก

  1. (ศาสนาพุทธ) คำเรียกผู้ได้รับการอุปสมบทแล้ว, ถ้าอุปสมบทต่อพระอุปัชฌาย์องค์ใดก็เป็นสัทธิงวิหาริกของพระอุปัชฌาย์องค์นั้น