หมอน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ʰmɔːnᴬ¹; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉ᩠ᨾᩬᩁ (หมอร), ภาษาเขิน ᩉ᩠ᨾᩬᩁ (หมอร), ภาษาลาว ໝອນ (หมอน), ภาษาไทลื้อ ᦖᦸᧃ (หฺมอ̂น), ภาษาไทดำ ꪢꪮꪙ (หฺมอน), ภาษาไทใหญ่ မွၼ် (มอ̂น), ภาษาพ่าเก မွꩫ် (มอ̂น์), ภาษาอาหม 𑜉𑜨𑜃𑜫 (มอ̂น์), ภาษาจ้วงแบบหนง moan

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์หฺมอน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmɔ̌ɔn
ราชบัณฑิตยสภาmon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mɔːn˩˩˦/(สัมผัส)

คำนาม[แก้ไข]

หมอน

  1. เครื่องสำหรับหนุนศีรษะหรือหนุนสิ่งต่าง ๆ เป็นต้น, เรียกตามรูปทรงก็มี เรียกตามวัตถุประสงค์ที่ใช้สอยก็มี เรียกตามวัตถุที่ใช้ทำก็มี (คำลักษณนาม ใบ หรือ ลูก)
    หมอนขวาน
    หมอนตะพาบ
    หมอนหน้าอิฐ
    หมอนหนุนศีรษะ
    หมอนหนุนเท้า
    หมอนหนุนรางรถไฟ
    หมอนไม้
    หมอนอิฐ
  2. เครื่องสำหรับอัดดินปืนในลำกล้องให้แน่น

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]