อบายมุข

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาบาลี อปายมุข; เหมือนกับ อบาย +‎ มุข

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ อะ-บาย-ยะ-มุก
สัทอักษรสากล /ʔa˨˩.baːj˧.ja˦˥.muk̚˦˥/

คำนาม[แก้]

อบายมุข

  1. (ศาสนาพุทธ) เหตุแห่งความฉิบหาย, ทางแห่งความพินาศ, มี 2 หมวด คือ อบายมุข 4 ได้แก่ 1. เป็นนักเลงหญิง, 2. เป็นนักเลงสุรา, 3. เป็นนักเลงการพนัน, 4. คบคนชั่วเป็นมิตร กับ อบายมุข 6 ได้แก่ 1. ดื่มน้ำเมา, 2. เที่ยวกลางคืน, 3. เที่ยวดูการเล่น, 4. เล่นการพนัน, 5. คบคนชั่วเป็นมิตร, 6. เกียจคร้านทำการงาน