ตั่ง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *taŋᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC təŋH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຕັ່ງ (ตั่ง), ภาษาไทใหญ่ တင်ႇ (ตั่ง), ภาษาอาหม 𑜄𑜂𑜫 (ตง์), ภาษาจ้วง daengq; เทียบภาษาเขมร តាំង (ตำง)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ตั่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdtàng
ราชบัณฑิตยสภาtang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/taŋ˨˩/

คำนาม[แก้ไข]

ตั่ง

  1. ที่สำหรับนั่งหรือวางของ ทรงเตี้ย ไม่มีพนัก พื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสหรือสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตามปรกติมี 4 ขา

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]