ตั่ง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *taŋᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC təŋH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຕັ່ງ(ตั่ง); เทียบภาษาเขมร តាំង(ตำง)

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ตั่ง
สัทอักษรสากล /taŋ˨˩/

คำนาม[แก้]

ตั่ง

  1. ที่สำหรับนั่งหรือวางของ ทรงเตี้ย ไม่มีพนัก พื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสหรือสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตามปรกติมี 4 ขา

คำแปลภาษาอื่น[แก้]