ข้ามไปเนื้อหา

บิ่น

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์
บิ่น
ɓiˋn
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbìn
ราชบัณฑิตยสภาbin
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/bin˨˩/(สัมผัส)

คำกริยา

[แก้ไข]

บิ่น (คำอาการนาม การบิ่น)

  1. แตกลิไปเล็กน้อย (ที่คม ที่แง่ หรือที่ยอด)
    มีดบิ่น
    ชามปากบิ่น

คำคุณศัพท์

[แก้ไข]

บิ่น (คำอาการนาม ความบิ่น)

  1. บ้าอย่างหุนหันพลันแล่น, บ้าบิ่น ก็ว่า

ภาษาคำเมือง

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]

คำกริยา

[แก้ไข]

บิ่น (คำอาการนาม ก๋ารบิ่น หรือ ก๋านบิ่น)

  1. (สกรรม) รูปแบบอื่นของ ᨷᩥ᩠᩵ᨶ (บิ‍่น, หัน)