ปัน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *panᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨸᩢ᩠ᨶ (ปัน), ภาษาลาว ປັນ (ปัน), ภาษาไทใหญ่ ပၼ် (ปัน); เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC pɨun, bɨunH, “แบ่ง; แจกจ่าย”), (MC bɨun, pˠan, “มอบ; ให้”), (MC bɨun, pˠan, “แจกจ่าย”), ภาษาจ้วง baen

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ปัน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpan
ราชบัณฑิตยสภาpan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pan˧/()

คำกริยา[แก้ไข]

ปัน (คำอาการนาม การปัน)

  1. แบ่ง
    ปันเป็นส่วน ๆ
  2. แบ่งซื้อ ในคำว่า ขอปัน
  3. แบ่งขาย ในคำว่า ปันให้

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

เลข[แก้ไข]

ปัน

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨻᩢ᩠ᨶ (พัน)

ภาษาญัฮกุร[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษามอญเก่า ပန် (ปน์)[1], จากภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *punʔ, *puən; ร่วมเชื้อสายกับภาษามอญ ပန် (ปน์), ภาษาเขมร បួន (บัวน), ภาษาเวียดนาม bốn (โบ๊น)

การออกเสียง[แก้ไข]

เลข[แก้ไข]

ปัน

  1. สี่

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. Jenny, Mathias (2001). A Short Introduction to the Mon Language.