ขอ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ขอ
สัทอักษรสากล /kʰɔː˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *xɔːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨢᩴᩬ (ฃํอ), ภาษาลาว ຂໍ (ขํ), ภาษาไทใหญ่ ၶေႃ (ขอ̂), ภาษาอาหม 𑜁𑜦𑜡 (ขอ̂)

รูปแบบอื่น[แก้]

  • (เลิกใช้) ฃอ

คำนาม[แก้]

ขอ

  1. ไม้หรือเหล็กที่งอสำหรับชัก เกี่ยว แขวน หรือสับ
คำพ้องความหมาย[แก้]
คำประสม[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *k.roːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩴᩬ (ขํอ), ภาษาลาว ຂໍ (ขํ), ภาษาไทใหญ่ ၶေႃ (ขอ̂), ภาษาจ้วง gouz

คำกริยา[แก้]

ขอ (คำอาการนาม การขอ)

  1. พูดให้เขาให้สิ่งที่ต้องการ, วิงวอน
คำประสม[แก้]

รากศัพท์ 3[แก้]

คำนาม[แก้]

ขอ

  1. ชื่อว่านชนิดหนึ่ง ต้นเหมือนขมิ้น แต่หัวเล็กสอดกันเป็นข้อ ๆ ต้นและใบเขียว เนื้อเหลือง มีสรรพคุณอยู่คงเขี้ยว เขา และงา, กบิลว่าน ก็เรียก
คำประสม[แก้]