หม้อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ม่อ
สัทอักษรสากล /mɔː˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰmoːᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉ᩠ᨾᩴ᩶ᩬ (หมํ้อ), ภาษาลาว ໝໍ້ (หมํ้), ภาษาไทลื้อ ᦖᦸᧉ (หฺม้อ̂), ภาษาไทดำ ꪢꪷ꫁ (หฺมํ้), ภาษาไทใหญ่ မေႃႈ (ม้อ̂), ภาษาอาหม 𑜉𑜦𑜡 (มอ̂), ภาษาจ้วง moj, ภาษาแสก ม̂อ

คำนาม[แก้]

หม้อ

  1. ภาชนะประเภทหนึ่ง มีรูปทรงต่างสำหรับใส่ของหรือใช้งานบางอย่าง, เรียกตามสิ่งที่ใช้ทำ สิ่งที่บรรจุ หรือตามวัตถุประสงค์ที่ใช้สอย
    หม้อดิน
    หม้อทองเหลือง
    หม้ออะลูมิเนียม
    หม้อข้าว
    หม้อน้ำมนตร์
    หม้อตุ๋น
    หม้อนึ่ง
  2. (ภาษาปาก) อวัยวะเพศหญิง

คำลักษณนาม[แก้]

หม้อ

  1. ใช้เรียกหม้อแปลงไฟฟ้าและหม้อไฟ

รากศัพท์ 2[แก้]

เป็นไปได้ว่ามาจาก ตีหม้อ (มีเพศสัมพันธ์)

คำกริยา[แก้]

หม้อ (คำอาการนาม การหม้อ)

  1. (ภาษาปาก) จีบผู้หญิง