เถื่อน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *C̬.tɯənᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຖື່ອນ (เถื่อน), ภาษาไทลื้อ ᦵᦏᦲᧃᧈ (เถี่น), ภาษาไทใหญ่ ထိူၼ်ႇ (เถิ่น), ภาษาอาหม 𑜌𑜢𑜤𑜃𑜫 (ถึน์), ภาษาจ้วงใต้ twnq(gaeq twnq ไก่เถึ่น=ไก่ป่า)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เถื่อน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtʉ̀ʉan
ราชบัณฑิตยสภาthuean
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰɯa̯n˨˩/

คำนาม[แก้ไข]

เถื่อน

  1. ป่า

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เถื่อน (คำอาการนาม ความเถื่อน)

  1. ห่างไกลจากที่อยู่ของคน, ห่างไกลจากความเจริญ, มักใช้ประกอบคำ ป่า เป็น ป่าเถื่อน
  2. ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย
    เหล้าเถื่อน
    ฝิ่นเถื่อน
    ปืนเถื่อน
    หมอเถื่อน