เถื่อน
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]Inherited from ไทดั้งเดิม *C̬.tɯənᴮ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ເຖື່ອນ (เถื่อน), ไทลื้อ ᦵᦏᦲᧃᧈ (เถี่น), ไทใหญ่ ထိူၼ်ႇ (เถิ่น), ไทใต้คง ᥗᥫᥢᥱ (เถ่อ̂น), อ่ายตน ထ︀ိုꩫ︀် (ถึน์), อาหม 𑜌𑜢𑜤𑜃𑜫 (ถึน์), จ้วง duenq (บางท้องถิ่น), จ้วงแบบจั่วเจียง twenq (เถื่อน)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | เถื่อน | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | tʉ̀ʉan |
| ราชบัณฑิตยสภา | thuean | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /tʰɯa̯n˨˩/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]เถื่อน
- ป่า
- (โบราณ) ช้างป่า[1]
- พ.ศ. 2481, ตำนานเมืองนครศรีธรรมราช, พระนคร: โรงพิมพ์ยิ้มศรี, pages 36–37:
- พระเจ้าอยู่หัวมิฟังเหมิ่นแสนสอยดาว จะชนด้วยเถื่อน […] ทรงยืน จะคล้องเถื่อน แล้วเสด็จลงเรือพระที่นั่งชักช้าง แลเสด็จประภาษกลางคืน
- จ.ศ. 720 (พ.ศ. 1901), “กฎมณเทิยรบาล”, in ประมวลกฎหมายรัชกาลที่ 1 จุลศักราช 1166 พิมพ์ตามฉะบับหลวงตรา 3 ดวง, volume 1, พระนคร: มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง, published 2482, page 72:
- อนึ่งพระธินั่งเสดจ์เข้าต่อเถื่อน แลเถื่อนมีพาษี พระธินั่งต่ำ อย่าควาน ควานอย่าให้ฃอ อนึ่งจทรงบาศ แลเถื่อนมีพาสีก็ดี ตรัสเรียกบาศ อย่ายื่น […] ถ้าเสดจ์ทรงบาศไซ้ ผู้ขี่กลางบันดายื่นบาศนั้นให้ดูกาละเทสะ ถ้าเถื่อนต่ำตา เรียกบาศ ให้ยื่น
คำคุณศัพท์
[แก้ไข]เถื่อน (คำอาการนาม ความเถื่อน)
- ห่างไกลจากที่อยู่ของคน, ห่างไกลจากความเจริญ, มักใช้ประกอบคำ ป่า เป็น ป่าเถื่อน
- ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย
- เหล้าเถื่อน
- ฝิ่นเถื่อน
- ปืนเถื่อน
- หมอเถื่อน
ลูกคำ
[แก้ไข]อ้างอิง
[แก้ไข]หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɯa̯n
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีนัยโบราณ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการยกข้อความ
- คำคุณศัพท์ภาษาไทย