เถ้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เท่า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtâo
ราชบัณฑิตยสภาthao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaw˥˩/
คำพ้องเสียงเฒ่า
เท่า

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *dawᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເທົ່າ (เท็่า), ภาษาไทลื้อ ᦑᧁᧈ (เท่า), ภาษาไทใหญ่ တဝ်ႈ (ต้ว), ภาษาอาหม 𑜄𑜧 (ตว์) หรือ 𑜄𑜨𑜧 (ตอ̂ว์), ภาษาจ้วง daeuh; เป็นไปได้ว่าเกี่ยวข้องกับ เทา

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

เถ้า

  1. สิ่งที่เป็นผงละเอียดของสิ่งที่เหลือจากไฟเผามอดแล้ว, ขี้เถ้า ก็ว่า

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เถ้า

  1. รูปที่ล้าสมัยของ เฒ่า

คำนาม[แก้ไข]

เถ้า

  1. ใช้เฉพาะใน เถ้าแก่
  2. ใช้เฉพาะใน เถ้าแก่เนี้ย
การใช้[แก้ไข]

ปัจจุบันพบได้แต่ในคำว่า เถ้าแก่ และ เถ้าแก่เนี้ย

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *crawᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย เฒ่า, ภาษาคำเมือง ᨰᩮᩢ᩵ᩣ (เฒั่า) หรือ ᨳᩮᩢ᩶ᩣ (เถั้า), ภาษาลาว ເຖົ້າ (เถ็้า), ภาษาไทลื้อ ᦏᧁᧉ (เถ้า), ภาษาไทใหญ่ ထဝ်ႈ (ถ้ว), ภาษาอาหม 𑜌𑜧 (ถว์) หรือ 𑜌𑜨𑜧 (ถอ̂ว์) ,ภาษาจ้วงใต้ taeuz(โต ใหญ่ หลวง)

การออกเสียง[แก้ไข]

  • เถ่า

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เถ้า (อาการนาม ความเถ้า)

  1. เฒ่า